Ik kocht het mindfulness doeboek van Eva Brobbel  omdat ik schoon genoeg had van een grijze wereld vol stress. 

Het werkboek bevat een complete cursus met acht oefeningen per week, tien meditaties

( op cd en download) schema’s, logboeken, tests en tips. 

Ik kocht ook meteen de mindfulnessbox voor mijn dagelijkse portie motivatie.

Ik was er helemaal klaar voor. Bring it on !!


De opdracht met de rozijn is mij het meest bijgebleven.

Daar zat ik dan aan de keukentafel. In oorverdovende stilte. Het tikken van de klok dreunt in mijn hoofd. Ohja, ik had mijn volledige focus op het hier en nu en mijn aandacht was absoluut bij de verschrompelde druif in mijn mond die zich, op de een of andere manier, lijkt te vermenigvuldigen. 

Misselijk en met het zweet op mijn voorhoofd spuug ik de rozijn weer uit.

Een paniekaanval door het eten van een rozijn wat een k*tcursus !

Het lag helemaal niet aan die cursus. Het lag ook niet aan die rozijn. Natuurlijk niet.

Ik had de verkeerde verwachtingen. Ik moest eerst de dieperliggende obstakels opruimen voordat ik aan dit boek kon gaan beginnen. 

De Mindfulness box paste op dat moment beter bij me.

De quote kaartjes hingen overal in huis.

Aan de spiegel hingen de kaartjes die mijn negatieve zelfbeeld moesten doorbreken.

De bank vertelde me dat ik uit mijn comfortzone moest stappen.

De koelkast zei steeds “old ways won’t open new doors” en “neem je verantwoordelijkheid” .

En mijn meest bewandelde looproute - van de bank naar de keuken - schreeuwde dat ik mijn opdrachten moest gaan doen:


  • ADEM
  • VRAAG OM HULP
  • DO SOMETHING DIFFERENT
  • MAAK DIE WANDELING

Dus begon ik opnieuw en stelde mijn verwachtingen bij.

Ik hoef niet in acht weken klaar te zijn.

Ik wil alleen wat kleur in mijn leven. 

De opdrachten vulde ik in met potlood want, dacht ik, 

als later blijkt dat ik mijn mindfulness los laat dan kan ik het opnieuw maken. *tip van flip* 


Na de zelfscan meditatie vulde ik het logboek in en deed iedere dag één dagelijkse handeling met aandacht.

Ik probeerde mijn automatische piloot te herkennen en deed een test om te zien hoe mindfull ik eigenlijk was.

Dit keer ging het een stuk beter en langzaamaan begonnen de grijze wolken in regenbogen te veranderen. Er ontstond een nieuw patroon.

Toen kwam het jaar 2020. Op een dag stond ik in een rij te wachten en nam van de gelegenheid gebruik om eens goed om me heen te kijken. Te observeren zonder oordelen.

Ik deed een kleine meditatie met een bodyscan zoals dit mindfulnessboek mij leerde.

In die rij besefte ik dat alle interne en externe onrust ongemerkt in mijn lichaam en denkwijze is gekropen.

En zodoende pakte ik uiteindelijk mijn mindfulness doeboek en box weer op. 

Ik maak nog steeds mijn wandelingen en mijn nieuwe patronen zijn inmiddels aardig ingesleten.

Toch begint de koelkast inmiddels aardig te schreeuwen en de bank geeft steeds vaker de hint of ik misschien zin heb om eens een keer iets anders te doen.

Oude patronen zijn sluipschutters en slaan toe op het moment dat je aandacht verslapt.

Hoog tijd om extra focus naar je grenzen te sturen.

©booksandblogs