Weekend Texel

‘Don’t count the days, make the days count’

Er was eens een periode waarin ik aan het einde van iedere dag dacht ‘zo ook weer gehad’.

Tot ik deze zin tegenkwam. Hoewel quotes vaak afgezaagd en cliché zijn nestelde deze zin zich als een zaadje in mijn hoofd. 

Ik koos ervoor om nooit meer de dagen af te tellen tot de vakantie, het weekend in of het jaar uit.

In plaats daarvan besloot ik de dagen te láten tellen. Natuurlijk zijn de meeste dagen niet bijster bijzonder maar de uitzonderlijke momenten probeer ik zo speciaal mogelijk te maken.

Zo mocht ik afgelopen week de vijfentwintig duizend woorden aantikken in mijn manuscript.

Een flinke mijlpaal waar ik een moment bij stil wilde staan. Daarom vroeg ik mijn vriendin mee om het te vieren met een zichtbare herinnering: een nieuw paar oorbellen. Zodra de zweerringen eruit mogen zoek ik oorbellen uit die bij mijn verhaal passen zodat ze mij iedere dag herinneren aan deze mijlpaal.

Het afgelopen weekend stond er iets heel speciaals op de planning. Mijn man en ik waren namelijk vijftien jaar samen. Er stond in eerste instantie een groot feest gepland met onze dierbaarste vrienden en familie.

Iets wat ik al heel lang wilde maar wat er nooit van kwam. Ook nu mocht het niet zo zijn. In eerste instantie was ik daar verdrietig om. Mijn man vroeg mij waarom ik het toch zo groots wilde vieren.

Dit is toch iets van ons?

Ik kon dit natuurlijk niet zomaar naast me neer leggen.

Nathalie de Jongh was inmiddels op mijn pad gekomen. Geduldig wachtte ik op het juiste moment dat ik haar kon contacten. Nathalie is van mening dat bijzondere momenten bijzondere woorden verdienen. Onder haar schrijfbureau Kleine keizerin schrijft ze onder andere geschenksprookjes en wensbrieven.

Terwijl mijn man met de kinderen nat regende in de speeltuin had ik met Nathalie een zoom meeting om tot een wensbrief te komen. In ons gesprek wist Nathalie de kern en de kracht van ons vijftienjarig samenzijn bloot te leggen.

De zoom meeting op zich was een mooi cadeau. Stilstaan en dankbaar zijn voor wat je hebt. Nathalie ging met ons verhaal aan de slag en schreef een prachtige wensbrief dat ze gedrukt op parelmoer glanspapier en ingekaderd opstuurde.

Dit cadeau zou ik op het feest aan mijn man geven, maar ja dat feest ging natuurlijk niet door.

Toen kwam Sophie Brugemann van Picknicken op Texel op mijn pad. Sophie is een energieke jonge vrouw. Ook zij weet hoe je momenten bijzonder maakt.

Toen ik tot de ontdekking kwam dat zij ouderwets picknicken in een luxe jasje weet te steken was ik als ultieme picknicklover meteen verkocht.

Dag feest, hallo picknick!

Maar goed, het picknicken vindt op Texel plaats en dat is voor ons niet naast de deur.

Eerst maar eens op zoek naar een overnachting en Het eilandhotel werd geboekt.

Een fijn hotel met een warm welkom, goede service en een heerlijk ontbijt.

De datum voor de picknick werd bevestigd en we vertrokken met de boot naar Texel.

We zochten naar sterren maar liepen de middernachtzon tegemoet, droomden nieuwe dromen, ontdekte het eiland met E-choppers, kochten heerlijke streekproducten en sloten het weekend af met een romantische picknick in de duinen. Maar niet voordat we een fotoshoot ondergingen van een passerende duitse mevrouw. 'Ach so romantisch. Kann ich ein Bild machen?'

Ze bleef maar foto's schieten en haalde haar man erbij. 'So schön, so schön'

Daarna konden we in alle rust van elkaars gezelschap genieten.

Sophie had een prachtige locatie uitgekozen wat goed bereikbaar was en voorzien van voldoende privacy. Een perfect moment om mijn wensbrief te overhandigen.

©booksandblogs